రాత్రిపూట

telugu sex stories boothu kathalu భార్యా భర్తలే స్వపక్ష, విపక్షాలైనప్పుడు, వాళ్ళిద్దరు మధ్య జరిగే యుద్ధం గెలుపు, ఓటములకు అతీతంగా కాక, ఒకరిని గెలవాలని మరొకరు తమ ఉఛ్వాస, నిశ్వాసాలను ఆయుధాలుగా ధరించి నఖక్షతాలను, చుంబనక్షతాలను అస్త్రాలుగా సంధించి, అలసిసొలసి, అన్నీ మరచి, ఆదమరిస్తే… మురిసి, మెరిసి శరీరాలను స్వాంతన పరిస్తే… రాత్రికి మాత్రం రాజీలు పడే దంపతుల సంబరాలెలా ఉంటాయో… ఏమో…! ఓ ప్రియమైన రాత్రీ…! ధాత్రిలో నువ్వో గొప్ప మజిలీవి!

అది ఒక స్లమ్ ఏరియా… ఉదయం పది గంటలు.

అక్కడక్కడా విసిరిపారేసినట్టు గుడిసెలు, అక్కడే గుడిసెలో అరుపులు వినిపిస్తున్నాయి. “రత్తీ… ఒసే నా పెళ్ళాం … రావే… బేగిరావే… నేను సారాసీస నోట్లో ఎట్టి గంటయింది. సీకులు తెమ్మంటే… గుడిసెలో తొంగుంటావేంటే…” అరుస్తున్న వ్యక్తి ముత్యాలు. అక్షరాల రత్తాల మావ ప్లస్ మొగుడు.

రత్తికి మండింది.

బయటకు పరుగెత్తుకొచ్చి, తూలుతోన్న మొగుడి వేషం చూసింది. “తాగుబోతు సచ్చినోడు… ఇంట్లో బియ్యం నిండుకున్నాయని చెబితే… అట్లాగే తెస్తానని చెప్పి ఆ డబ్బులెట్టి సారా తాగొస్తావా? నీ మొహానికి సీకులక్కటే తక్కువ… బుద్ధి తెల్వక నిన్ను ప్రేమించి మనువాడేనే అదీ… అదీ… నా తప్పు…” అంటూ ముక్కు చీదింది.

“ఏంటే… పేలుతున్నావు… వళ్ళు చీరేస్తా… ఈ ముత్యాలంటే చుట్టూ వున్న మూడు పేటలకు హడల్… ఏదో పేమించేసాను కదానని… కాణీ కట్నం లేకుండా పెళ్ళి చేసుకుంటే… నన్నే మాటలంటావే… పైగా నా పేణంలాంటి సారా తల్లిని తిడతావా? నిన్నూ..” అంటూ తూలుతూ వచ్చి రత్తి వీపును వంచి దబదబా నాలుగు బాదుళ్ళు బాదాడు.

రత్తాలు ఏడుపు అందుకుంది.

గుడిసెల్లోని జనాలు ఇది మామూలే అన్నట్లు మౌనంగా వున్నారు. ఆ ఏరియాలో ఇలాంటి తగవులు ప్రతి రోజూ మామూలే.

ముత్యాలు రత్తాలుని కొట్టి… కొట్టి… ఓపిక సచ్చి, తూలుకుంటూ మళ్ళీ సారాకొట్టువైపు వెళ్ళిపోయాడు.

ఉదయం పదిన్నర.

ఓ మధ్య తరగతి కుటుంబాలుండే కాలనీ అది.

కోటి ఆశలను, కోటి కోరికలను ఊహల్లో తీర్చేసుకుంటూ, ఓ పక్క మధ్య తరగతి మందహాసాన్ని, మరోపక్క అవసరాల శుష్కహస్తాన్ని ధరించి, భరించే ఆ కాలనీలో ఓ ఇంట్లో…

“అంటే నన్ను ఇప్పుడేం చేయమంటావు? తెచ్చిన జీతం మొత్తం నీ చేతుల్లోనే పోస్తున్నాను. నా కాళ్ళకున్న చెప్పులు చూడు… దీనంగా నా వైపు చూస్తూ, ‘నాకెప్పుడు విశ్రాంతి ప్రసాదిస్తావు’ అంటున్నాయి.

రోజూ ఇదే షర్టు వేసుకెళ్తుంటే నావైపు కాందిశీకుడ్ని చూసినట్టు చూస్తున్నారు. రామారావు బరస్టయిపోతూ అన్నాడు.

“అనండనండి… అన్నీ అనండి. నేనేమైనా కళాంజలి పట్టుచీరలు కొనమని అడిగానా? సిద్దీ జ్యూయలర్స్ లో బంగారు ఆభరణాలు అడిగానా? ఎప్పుడో పండక్కి మాత్రం కాటన్ చీరడిగాను అందర్లా… అందరి మొగుళ్ళలా నా మొగుడూ మూరెడు పూలు తీసుకు రాకపోయినా నోరుమూసుకుని ఊరుకుంటున్నాను. నేనింత ఇదిగా, ఇంత ఒద్దికగా కాపురాన్ని నెట్టుకు వస్తోంటే నన్నే అంటారా? భార్యలంటే మీ దృష్టిలో అన్నీ భరించేదని, అంతేగా…” అంది శిరీష.

“అబ్బబ్బ… ప్రతీ దానికి పెడర్థాలు తీస్తావు. నీకేం కావాలి? ఓ కాటన్ చీర… దానికెంతవుద్ది… రెండొందలు… దానికి నేనేం చేయాలి? నా తలని తీస్కెళ్ళి ఏ మార్వాడీ కొట్లోనో పెట్టి నీకు చీర పట్టుకు వస్తాను. సరేనా?” కస్సుమన్నాడు రామారావు.

“అక్కర్లేదులెండి… ఇదిగో… ఇలా నాలుగు చిరుగులతో అందంగా వున్న చీరని కట్టుకొని తిరుగుతా… వీధిలో వెళ్ళే పోకిరీలు చొంగ కారుస్తుంటే నన్నడగొద్దు… పెళ్ళాం ఎలా ఏడిస్తే ఏం… మీరు మాత్రం… ఛ… ఛ… నా తలరాత” కోపంగా అంటూ వంటింట్లోకి వెళ్ళింది శిరీష.

“షిట్… ఈ ఇల్లు రాన్రాను నరకంగా మారుతోంది” అనుకుంటూ చెప్పు తీసుకొని ఆఫీసుకు బయల్దేరాడు.

రామారావు ప్రయివేటు ఆఫీసులో పని చేస్తున్నాడు. వచ్చే జీతం తక్కువే. ఈ మధ్యే పెళ్ళయింది. శిరీష స్వతహాగా మంచిదే, రామారావూ మంచివాడే. ఆర్థిక పరిస్థితుల లావాదేవీలు వీళ్ళిద్దర్నీ ఇలా చీటికి మాటికి గొడవపడేలా చేస్తాయి.

ఉన్నదాంట్లో సర్దుకుపోయే శిరీష ఓ కాటన్ చీర అడిగింది. అదీ వేసవికాలం వచ్చిందని, ఉన్న రెండు చీరలతోనే అడ్జస్ట్ అవ్వడం కష్టమని… అడిగింది. ఆ విషయం రామారావుకూ తెలుసు… కానీ నిస్సహాయత్వం… మధ్య తరగతి ఆవేశం… అలా మాట్లాడించేసింది ఇద్దరి చేతా!

సంసారంలో సరాగాలంటే ఇవే మరి!

కష్టాలు, నష్టాలు, సుఖాలు, సంతోషాలు అన్నీ కలగలిస్తేనే ఓ సంసారం.

ఉదయం పదకొండు గంటలు.

జూబ్లీహిల్స్.

ఓ ఖరీదైన బంగ్లాలో డైనింగ్ మీద వున్న రకరకాల డిషెస్ పరిశీలిస్తూ, తనకిష్టం వచ్చిన టిఫిన్ ని స్పూన్తో లాగిస్తూ, ఇంగ్లీష్ మ్యూజిక్ వింటున్నాడు శ్రీహర్ష.

“హాయ్… డాళింగ్… నిన్నంతా ఎక్కడికెళ్ళావు? నాకు సాంత్రో కావాలని చెప్పానా? లేదా? ఆ మారుతి నాకు వదలి సాంత్రోలో నువ్వెళ్తావా? ఆ సెల్ ఏంటి? కనీసం ఛార్జింగ్ చేయించి ఇవ్వాలని తెలీదా? షిట్… ఎంత ఇబ్బంది కలిగిందో… షాప్లో శారీస్ కొని బ్యాంక్ క్రెడిట్ కార్డు ఇస్తే… డిక్లయిన్ అయిందని వాడు చెప్పాడు… డేమ్ ఇన్సల్ట్… అన్నీ ఇలాంటి తలనొప్పి పనులే నీ వలన…” కోపంగా అంది ఊర్మిళ.

“మారుతి కారు, కారు కాదా? సెల్తో వెళ్ళే ముందు చార్జింగ్ ఉందో లేదో చూసుకోవా? ఆ కార్డ్ కాకపోతే గోల్డ్ కార్డ్ యూజ్ చేసుకోవచ్చుగా! అన్నీ అడ్డదిడ్డమైన పనులు చేసేది నువ్వు. అయినా నువ్వు పొద్దున్నే లేచి చేసే ఘనకార్యం ఏముంది? క్లబ్బులూ, మీటింగ్లంటూ వెళ్తావు. అసలు ఇంటిని నీట్ గా డెకరేట్ చేయాలనే ఆలోచన నీకుంటేగా? కోపంగా అన్నాడు అతను.

“శ్రీహర్షా… మాటలు తిన్నగా రానీ… నేనేం ఈ ఇంటి పనిమనిషిని కాదు. నువ్వెంతో, నేనూ అంతే. నన్ను పనిమనిషిలా ట్రీట్ చేస్తే వూర్కోను…”

“వాడ్డూ యూ మీన్…” కోపంగా అన్నాడు శ్రీహర్ష.

“ఐ మీన్ వాట్ ఐ సే…” తాపీగా అంది ఊర్మిళ.

ఇడ్లీ ప్లేట్ విసురుగా నేలకేసి కొట్టాడు. సాంబారంతా వొలికి చిందరవందర అయ్యింది.

తన చేతిలోని కాఫీ కప్పును నేలకేసి కొట్టింది ఊర్మిళ తనేం తక్కువ తినలేదన్నట్టు!

అంతే… క్షణాల్లో రణరంగం సిద్ధమైంది. ఇద్దరి మధ్య గొడవ.

పనిమనుషులంతా ఈ విడ్డూరాన్ని హాయిగా ఎంజాయ్ చేస్తున్నారు. వీళ్ళకిది మామూలే!

***

రాత్రి పది గంటలు.

వెన్నెల పరుచుకుని ఆకాశం అందంగా ముస్తాబయింది. మినుకు మినుకుమనే నక్షత్రాలు పెళ్ళి మంటపంలోని అక్షింతలుగా ఉన్నాయి.

అంతటా నిశ్శబ్దం.

అందమైన వెన్నె రాత్రి.

రత్తాలు గుడిసె బయట నిలబడి ఎదురు చూస్తుంది. “ఉదయం అనగా వెళ్ళిపోయాడు తన మావ… తనే అనవసరంగా రెచ్చగొట్టిందాడ్ని… ఏం తిన్నాడో… ఎలా ఉన్నాడో… పాపిష్టిదాన్ని. సీకులు తెచ్చిచ్చినా బావుండేది” అనుకుంది. మావకిష్టమని చిలకాకుపచ్చ చీర కట్టుకుంది. ఆడికిష్టమైన రంగూన్ పౌడర్ అద్దుకుంది. అచ్చు నండూరి వారి ఎంకిలా వుంది.

“రత్తాలూ…”

ఉలిక్కిపడింది రత్తాలు.

“నన్ను సమించవే… దొంగ సచ్చినోడ్ని… నిన్ను ఎంతలా కొట్టాను” రత్తాలు కాళ్ళు పట్టుకుంటూ అన్నాడు ముత్యాలు.

 

చ.. నా కాళ్ళట్టుకోకు మావ. నేను నీ ఆలిని. నన్ను కొట్టచ్చు. చంపొచ్చు. నీకా అధికారం ఉన్నాది. లోపలికి రా మామా… నీకిష్టనుని చేపల పులుసు చేశాను.

***

కడుపు నిండా భోంచేశాడు.

లోపల కుక్కి మంచం సిగ్గుగా చూస్తోంది.

రత్తాలును ఆ మంచంలోకి తీసేశాడు.

“ఒసే రత్తీ… నీ పిక్కలేంటే ఇలా నునుపుదేరాయి. నీ నడుమేంటే ఇలా బక్కసిక్కి పోయింది అబ్బో… నీ గుండెలు సూత్తుంటే గుబులెక్కిపోతున్నా…. నువ్వు వెన్నెలమ్మలా ముద్దుగా వున్నావే…” ఆమె గుండెల మీద తలపెడుతూ తమకంగా అన్నాడు ముత్యాలు.

“పో మావా… నాకు సిగ్గేత్తా వున్నాది… రోజూ వుండే మడిసినే కదా…” అంది మీదకి లాక్కుంటూ.

“లేదే… రత్తీ… నువ్వు నాకు అందంగా కనిపిత్తావు. బట్టల్లేకుంటే ఇంకా అందంగా వుంటావుకదే…” అన్నాడు. ఆ ముచ్చటా తీర్చుకున్నాడు.

అరగంత తర్వాత… అలసిన శరీరంతో, శరీరం మీద చెమటను చేత్తో తుడుచుకుంటూ, తనని గట్టిగా వాటేసుకున్న మావనీ, కింద వున్న తన చీరనీ, రవికెనీ చూసి ముద్దుగా విసుక్కుంది.

“ఎప్పుడూ వంటిమీద కోకనీ, రైకనీ వుండనీయడు రాత్రేళ!” అనుకుంది రత్తాలు.

***

“సారీ! శిరీ…” తన చేతిలోని మల్లెచెండును శిరీష జడలో తురుముతూ అన్నాడు.

“నేనే మీకు సారీ చెప్పాలి. పొద్దున్నే ఆఫీసుకు వెళ్ళే టెన్షన్ లో మీరుంటారు. ఆ టైమ్లో మిమ్మల్ని విసిగించాను. మనలాంటి మధ్య తరగతి వాళ్ళకి పెద్ద పెద్ద ఆశలు ఉండకూడదండీ! ఉన్నా అణిచేసుకోవాలి. అసలే డబ్బు ఇబ్బందిలో వున్న మిమ్మల్ని ఏమీ ఆలోచించకుండా చీర అడిగి బాధపెట్టాను. నేను చాలా రాక్షసిలాంటి భార్యని కదూ!” కన్నీళ్ళతో అతని గుండెల్లో తలవాల్చి అంది శిరీష.

అతను మరింత దగ్గరికి లాక్కుంటూ కన్నీళ్ళు తుడుస్తూ…

“ఛ… ఎంతో మంది భార్యలకంటే చాలా మంచి భార్యవి తెల్సా! అదే వేరొకరైతే ప్రతిసారీ పట్టుశారీ కావాలని గొడవ చేసేవారేమో! అయినా కాటన్ శారీ కొనివ్వమని శ్రీమతిగారు ఓ చిన్న కోరిక కోరితే, అది కూడా తీర్చని ఆ భర్త అసలు భర్తేనా చెప్పు! కళ్ళు మూసుకో, నీకో సర్ప్రయిజ్…” అన్నాడు నవ్వుతూ.

ఒక కన్ను మూసి చూడసాగింది శిరీష.

“ఏయ్ దొంగా! రెండు కళ్ళూ మూసుకో…!” చెవి మెలిపెడుతూ అన్నాడు రామారావు.

రెండు కళ్ళూ గట్టిగా మూసుకుంది శిరీష.

ప్యాకెట్ తీసి చీర విప్పి భార్య భుజాల చుట్టూ కప్పాడు.

“ఆ! ఇప్పుడు తెరు” అన్నాడు.

శిరీష కళ్ళు తెరిచింది.

భుజాల మీద ఉన్న చీర చేతిలోకి తీసుకుంది. తెల్ల చీర మీద గులాబీ రంగులో ఉన్న లతలూ, పూలూ, తీగలు “అబ్బ! ఎంత బావుందో!” పైకే అనేసింది.

చూడగానే ఇట్టే నచ్చేసింది శిరీషకు ఆ చీర.

“ఆఫీసు వదలగానే ఫ్రెండింటికి వెళ్ళి రెండొందలు అప్పడిగా, నెలనెలా కొంత ఇస్తానని చెప్పా… సారీ… ఇంతకన్నా ఖరీదైన చీర కొన్లేకపోయా…” అపాలజికల్ గా అన్నాడు.

భర్తని చుట్టుకుపోయింది శిరీష మెరిసే కళ్ళతో!

“చ. ఛ… మీరు ప్రేమతో తెచ్చే చీరకు ఖరీదు కట్టకండి. అవమానంగా మీతో ఖర్చు పెట్టించా… నన్ను శిక్షించండి…” అంది

“అలాగే… ఇప్పుడు ఒంటిమీద వున్న చీర విప్పేసి… ఓ గంట సేపు నాతో శృంగార యుద్ధం చేసేసి, అప్పుడు నేను తెచ్చిన చీర కట్టుకో… ఇదే నీకు నేను విధించే శిక్ష…” అన్నాడు ఆమెను గుండెలకు హత్తుకుంటూ.

“మీ శిక్షను శిరసా వహిస్తాను” అంది అతడ్ని మరింతగా గుండెలకు హత్తుకుంటూ.

***

జూబ్లిహిల్స్.

రాత్రి పదిన్నర గంటలు.

ఎ.సి. చల్లదనానికి ఆ రెండు శరీరాలు మరింత దగ్గరకు హత్తుకుని, పెనవేసుకుని పరవశిస్తున్నాయి.

ఆమె చేతులు అతడి వీపుని చుట్టేశాయి. అతని వేడి నిట్టూర్పులు ఆమె మెడను పలకరించి, ఆమె అణువణువూ పరామర్శించాయి.

“సారీ డాళింగ్…” ఆమె నైటీ హుక్ విప్పుతూ అన్నాడు శ్రీహర్ష.

“పెద్ద గొప్పలే…” అంది అతడికి సహకరిస్తూ ఊర్మిళ. అతని చెవికొసని మెల్లిగా కొరికింది.

 

“యూ… నాటీ…” అంటూ ఆమెను ఆక్రమించుకుంటున్నాడు శ్రీహర్ష.

“మీ అంత మంచి భర్తని ఉదయం అనవసరంగా నా మాటలతో బాదెట్టాను కదూ!?”

“అదేం కాదులే..”

“అవును. ఎంతో మంది శాడిస్ట్ భర్తలకంటే హండ్రెడ్ టైమ్స్ బెటర్. నేనే అర్ధం చేసుకోక అప్పుడప్పుడు మిమ్మల్ని విసిగించి బాధపెడతాను. నిజానికి నేను పూర్వజన్మలో ఏ పూలతో పూజ చేశానో, నిన్ను నా భర్తగా ఇచ్చాడు ఆ దేవుడు. తెలిస్తే ఈ జన్మలోనూ అదే పూజ రిపీట్ చేసేదాన్ని తెలుసా…” ముద్దుగా అంది ఊర్మిళ.

“రేపు ఆలోచించి ఏ పూజో చేస్తాను గానీ… నీనాగలేను… రా!” అంటూ అతడు లైట్ ఆఫ్ చేసి, బెడ్ లైట్ ఆన్ చేశాడు.

***

ఈ దాత్రిలో రాత్రి ఎంత గొప్పది! రాత్రులకెంత విలువ.

గొడవలు పడే జంటలను, అలసిపోయే శరీరాలను దగ్గరకు చేసి, ఎంత గొప్పగా సేద తీరుస్తుంది.

భారాభర్తల మధ్య గిల్లికజ్జాలను మరిపించి, మురిపించడానికి ఈ రాత్రి… ఒక వేదిక కదూ!

అందమైన రాత్రులను, అద్భుతమైన కలయికలకు వేదికగా మార్చే ఓ రాత్రీ… నీకు హేట్సాఫ్…!

కొత్త దంపతులకు మూడు రాత్రుల ముచ్చట్లు… ఆలుమగల కౌగిళ్ళు నీ ఒడిలోనే జరగాలంటావు.

ఎన్ని జంటలకు రాజీలు కుదిర్చావో… ఎన్ని జంటలకు ఏకాంతాన్ని కలిగించావో…

ఎన్ని రసరమ్య శృంగార ఉచ్వాస నిశ్వాసాలకు ప్రాణం పోశావో… ఏమైతేనేం నువ్వో గొప్ప మజిలీవి…! మధురమైన రాత్రివి!

ఈ రోజు అప్డేట్ అయిన మరిన్ని కథలు 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *