నీ మీద మనసాయరా 7

telugu sexstories boothu kathalu చివుక్కున తలెత్తింది సూర్యాదేవి.

తనకు తెలియని జీవితం చాలా వుందనిపించింది. ఒక్కొక్కర్ని కదిలిస్తే ఎన్నెన్ని కథలు, ఎన్నెన్ని కన్నీళ్ళు, ఎన్నెన్ని నిట్టూర్పులు, ఎన్నెన్ని చక్కలిగింతలు.

ఇంతకాలం తను డబ్బు పంజరంలో ఇరుక్కుపోయింది.

“ఎవరిమీద? చెప్పవా?”

“చెబుతాను ఇప్పటివరకు ఎవరికీ చెప్పని నా జీవితపు కోణాన్ని గురించి చెబుతాను”

సూర్యాదేవి కుడిచేతిని బుగ్గకింద ఆనించుకుని ముందుకి వంగింది.

“ఇది మరొకటి మీద నాకై నేను మనసు పడ్డానో, లేక నా కుటుంబ సభ్యులకోసం కొత్త వ్యక్తిని నా జీవితంలోకి ఆహ్వానించి త్యాగం చేశానో, లేదూ ఈ రెండూ వున్నాయో నాకు తెలియదు. అంతా విన్నాక నువ్వే చెప్పాలి మరి” అంటూ చెప్పడం ప్రారంభించింది మహిత.

“మా ఊరు కాళహస్తికి దగ్గర్లోని పల్లెటూరు. మొత్తం వంద కుటుంబాలు వుంటాయనుకుంటాను అమ్మా నాన్నలకు నేనొక్కదాన్నే సంతానం మొత్తం నాలుగెకరాల పొలం వుండేది. మా ఊరివారందరూ కష్టజీవులు పడమటి కొండల్లో పొద్దుగుంకే వరకు పొలాల్లో పనిచేసే వాళ్ళు అందుకే లగ్జరీగా బాగానే నడిచేవి కుటుంబాలు.

ఇంటర్ పాసయ్యాక ఇక చదువు వద్దన్నారు ఇంట్లో, కాళహస్తి నుంచి తిరుపతికి వెళ్ళి చదువుకోవడం కష్టమై పోయింది. హాస్టల్ లో వుండడం మా కుటుంబానికి భరించలేని భారం అందునే ప్రైవేట్ గా చదవాలనుకున్నాను.

అమ్మా నాన్నలతో పాటు నేనూ పొలం దగ్గరికి వెళ్ళేదాన్ని పశువులకి గడ్డి కోయడం దగ్గర్నుంచి, వరిమోపులు కట్టేవరకు చేసేదాన్ని. మా ఊర్లో కూలీలు కూడా దొరకరు. ఎవరి పనులు వాళ్ళు సొంతంగా చేసుకోవాల్సిందే.

డిగ్రీ ఫస్టియర్ ప్రైవేట్ గా కూర్చుని పాసయ్యాను. సెకండ్ ఇయర్ కూడా ఫీజు కట్టాను. అదిగో ఆ సమయంలో నాకు పెళ్ళి సంబంధం వచ్చింది.

పెళ్ళికొడుకు పేరు సుధాకర్. వెంకటగిరి. నాయుడుపేటల మధ్య నున్న పల్లెటూరు. సుధాకర్ కి అన్నదమ్ములు లేరు, ఉన్నదల్లా ఒకే ఒక చెల్లెలు ఆమెకి పద్దెనిమిదేళ్ళు నిండాయి. పెళ్ళి కాలేదు. పదెకరాలదాకా పొలం వుంది వ్యవసాయమే జీవనాధారం.

ముఫ్ఫైవేల డబ్బూ, పదిసవర్ల బంగారంతో మా పెళ్ళి సెటిలైపోయింది. పెళ్ళిచూపుల్లో సుధాకర్ టక్ చేసుకుని హుందాగా కనిపించాడు.

చదివింది ఇంటరే అయినా అంత స్టయిల్ గా వుండడం నాకు ఆనందం వేసింది. టౌన్ కి మరీ దగ్గర పల్లెకావడం వల్ల నాగరికం అబ్బిందనుకుంటాను. సుధాకర్ చెల్లెలు మధుమతి కూడా అందంగా, అరవిరిసిన బొండుమల్లెలా వుంది. సుధాకర్ తో నా పెళ్ళి జరిగిపోయింది. మూడు రాత్రుల ముచ్చట్లు తీరాక- అత్తగారింటికి బయల్దేరాను.

అమ్మావాళ్ళు రెండు బుట్టలకి జిలేబీలు కాల్చారు. మరో బుట్ట మిక్చర్” తయారు చేశారు.

వాటిని తీసుకుని బయల్దేరాం.

ఆ ఊరు బావుంది. బస్సు దిగి రెండు ఫర్లాంగులు నడిస్తే ఊరొస్తుంది. దాదాపు రెండువందల ఇళ్ళున్నాయి. మొత్తం నాలుగు వీధులు మా ఇల్లు ఓ వీధి చివరలో వుంది. నాలుగు గదుల మిద్దిల్లు గదులన్నీ విశాలంగా వున్నాయి ఇల్లు బాగానే వుందనిపించింది.

మేం వెళ్ళిన మరుసటిరోజు అమ్మ మధుమతి కలిసి సారె పంచడానికి వెళ్ళారు. తెచ్చిన జిలేబీలు, మిక్చర్ అన్ని ఇళ్ళకు పంచేటప్పటికి మధ్యాహ్నం అయింది.

నాన్న రెండోరోజు వచ్చాడు.

‘పదివేల రూపాయల్లో నీకు కావాల్సింది చెప్పమ్మా కొనిస్తాను’ అన్నాడు.

నాకు ఏడుపొచ్చింది. కూతురికి పెళ్ళి చేయడం ఎంత కష్టమో చూస్తున్నాను. పెళ్ళి అనుకున్నప్పట్నుంచీ డబ్బు మంచినీళ్ళలా ఖర్చవుతోంది. అమ్మ అయితే సారెకోసం జిలేబీల్ని ఓ రాత్రంతా మేల్కొని కాల్చింది.

కట్నం ఇవ్వడమే కాకుండా ఇప్పుడు మళ్ళీ పదివేల రూపాయలకి సామాను కొనిస్తానంటున్న నాన్నను చూసి ఏడుపొచ్చింది.

“ఇప్పుడు అవన్నీ ఎందుకులే నాన్నా” అన్నాను.

“లేదమ్మా అలా అనకు, నువ్వు సుఖంగా వుంటే మేం సుఖంగా వున్నట్టు లెక్క” అన్నాడు నాన్న.

ఇష్టం లేకపోయినా ఒప్పుకున్నాను. ఆ మరుసటిరోజు నేనూ, సుధాకర్, మధుమతి, మానాన్న నెల్లూరు వెళ్ళాం. ఏమేం కొనాలో ముందే లిస్టు రాసుకున్నాం. టి.వీ. మిక్సి, దుప్పట్లు, హీటర్, ఐరన్ బాక్స్, బట్టలస్టాండూ, హేంగర్లూ, ఇంటికి మరీ అవసరమైనవన్నీ కొన్నాం తిరిగి వచ్చేటప్పటికి సాయంకాలమైంది.

ఇంటి దగ్గర పొలం పనులున్నాయని అమ్మా, నాన్న అప్పుడే వెళ్ళి పోయారు.

నేనొక్కదాన్నే మిగిలిపోయాను.

రోజులు గడిచేకొద్దీ నాకు ఇంటి పరిస్థితులు, మనుషుల ప్రవర్తన అర్ధం అవుతూ వచ్చింది.

ఆర్ధికంగా చితికిపోయిన కుటుంబం అది. వ్యవసాయం తప్ప మరో ఆదాయం లేదు. అత్తామామలు ముసలివాళ్ళు, బయటికెళ్ళి పనులు చేసే స్థితిలో లేరు. ఇక సుధాకర్ దేనినీ సీరియస్ గా తీసుకునే రకం కాదు. కష్టపడి పనిచేసి, పైకి రావాలన్న తపన ఏ కోశానా లేదు. వ్యవసాయం గురించి పట్టించుకునేవాడు కాదు. ఎప్పుడూ అలా మజ్జుగా, మన్ను తిన్న పాములాగా రూమ్ వదిలేవాడు కాదు. ఆకాశం విరిగి మీద పడిపోతూ వుందని ఎవరైనా అన్నా ‘అంతేకదా’ అని పడుకున్న చోటు నుంచి కదిలే రకం కాదు.

మధుమతికి పద్దెనిమిదేళ్ళు అనుకున్నానుగానీ ఇంకా ఎక్కువే. ఇరవై నాలుగేళ్ళు. నా వయసేనన్న మాట. ఆ పిల్లకి పెళ్ళి పిచ్చి. ఇంకేం చేయను తోచక పెళ్ళన్నా చేసుకుందామానుకున్నట్లు మాట్లాడేది. చాలా సంవత్సరాల ఒంటరి జీవితం బోర్ కొట్టేసినట్లుంది. అందునా తన వయసే వున్న నేను రాత్రయితే భర్తతో కలిసి గది తలుపులు బిడేయించేసుకోవడం భరించ లేకుండా పోతోంది.

కానీ ఆ పిల్లకి పెళ్ళి చేయాలన్న ధ్యాస సుధాకర్ కి లేనేలేదు.

“ఏం చేయమంటావ్? పెళ్ళి చేయాలంటే కనీసం డెబ్బై అయిదు వేలన్నా చేతిలో వుండాలి. డెబ్బై అయిదువేల రూపాయలు కాదు కదా అన్ని చిల్లపెంకులు కూడా లేవు. నువ్విచ్చిన ముఫ్ఫైవేలూ అంతకు ముందున్న చిల్లరబాకీలు తీర్చడానికి, పెళ్ళి ఖర్చులకి అయిపోయింది” అనేవాడు.

“మరి ఆ పిల్లకి పెళ్ళి-వయసు కూడా తక్కువేం కాదు. ఇరవై నాలుగేళ్ళు ఏ వయసులో ముచ్చట ఆ వయసులో తీరాలని ఆమెకి మాత్రం వుండదా.”

“ఎప్పుడు జరగాలని వుంటే అప్పుడు జరుగుతుందిలే” అని లైట్ ఆర్పేశాడు.

మా గదిలో లైటు ఆరడం, హాల్లో పడుకున్న మధుమతి కళ్ళు లైట్లలా విచ్చుకుంటాయని నాకు తెలుసు. భార్యాభర్తల గదిలో లైటు ఆరిపోవడంతోనే ఏం ప్రారంభమవుతుందో ఆ పిల్లకి మాత్రం తెలియదా?

కొన్ని రోజులకి మధుమతి ఈ విషయాన్ని డైరెక్టుగా మాట్లాడ్డం ప్రారంభించింది.

“చలిగాలి రివ్వున తగుల్తోంది వదినా. అయితే నీకేంలే. గదిలో వెచ్చ వెచ్చగా హాయి హాయిగా గడుపుతావ్” అనో, “తొమ్మిధై పోయింది గదా గదిలోకి వెళ్ళు. గదిలోకి వెళ్ళడమంటే స్వర్గంలో కాలు పెట్టడమే గదా” అనో కామెంట్ చేసేది.ఆ మాటల్లో కొంత కసికూడా లేకపోలేదు.

ఆమెని బయటపెట్టి లోపల మేం సుఖపడడం నాకు ఎబ్బెట్టుగా వుంది. కానీ నేనేం చేయగలను? ఆమె పెళ్ళికి డబ్బు ఎలా తేవడం? ఎంత ఆలోచించినా నాకేమీ తోచేదికాదు.

ఓ రోజు మధ్యాహ్నం భోజనాలయ్యాక నేనూ, మధుమతి విస్తర్లు కుట్టడానికి కూర్చున్నాం.

మా సంభాషణ పెళ్ళిమీదికి మళ్ళింది.

“ఇన్నేళ్ళయింది కదా. పెళ్ళి సంబంధాలే చూడలేదా నీకు?” అని అడిగాను.

“రెండు సంవత్సరాల ముందు, అంటే పెళ్ళికి సంవత్సరం ముందున్న మాట. హరికి నన్నిచ్చి చేయాలనుకున్నారు. హరి అంటే తెలుసా? మన ఇంటికి నాలుగు ఇళ్ళకవతల. అతనికి అమ్మ వుంది. నాన్న లేడు. ఉన్నది అన్న ఒక్కడే దినకర్ అతని భార్య సువర్చల”

“సువర్చలంటే ఆ సన్నటి అమ్మాయి కదా బావి దగ్గర చూస్తుంటాం- ఆమే కదా”

“ఆఁ అంతా అయ్యాక కట్నం దగ్గర, బంగారం దగ్గర గొడవొచ్చింది. పాతికవేలూ, పదిహేను సవర్ల బంగారం కావాలన్నాడు దినకర్. అది నావల్ల కాదు. పెళ్ళి జరిపిస్తానన్నాడు అన్న దాంతో సంబంధం బెడిసి కొట్టింది. ఆ తరువాత ఇంట్లో నా పెళ్ళి చేయాలన్న ఆలోచన ఎవరికీ వున్నట్లు అనిపించడం లేదు”

ఆమె మాటల్లో బాధ సుళ్ళు తిరుగుతోంది.

“పోనీలే- పెళ్ళి లేకుండా ఇలానే వుండిపోతాను. లేదంటే ఏర్పేడు ఆశ్రమంలో చేరిపోతాను”

“ఛీఛీ! అలనాటి మాటలెందుకులే” అని ఆమెకు కాసేపు ధైర్యం చెప్పాను.

ఈ మాటలు విన్నాక హరిని చూశాను. వీధిలో పోతుంటే గమనించాను. పిల్లాడు బాగానే వున్నాడు. వెంకటగిరిలోని ఓ ఐస్ ఫ్యాక్టరీలో పని చేస్తున్నాడు. అతని అన్నయ్య దినకర్ ఎప్పుడూ తారసపడలేదు. ఉదయం పొలం వెళితే ఇక సాయంకాలమే ఇంటికి రావడం. దాంతో అతన్ని చూడలేకపోయాను.

మరోపదిరోజుల కనుకుంటాను. హరి, దినకర్ తల్లి చనిపోయింది. అప్పుడు నేను ఊర్లోలేను. వ్యవసాయం చేయడానికి మూడువేల రూపాయలు కావాల్సొచ్చాయి. వాటికోసం మా పుట్టింటికి వెళ్ళాను. అక్కడ పరిస్థిథీ బాగా లేదు. నానా తంటాలుపడి నాన్న ఆ డబ్బు ఇచ్చాడు. నేను వచ్చేటప్పటికి చాలా రోజులైంది.

“హరి అమ్మ చనిపోయింది. నిన్ననే కర్మకాండ అయింది” అని చెప్పింది మధుమతి.

ఆ సాయంకాలం ఒంటరిగా వున్నాను. మధుమతి దేవాలయం దగ్గరికి వెళ్ళింది. వంటంతా ముగించి వీధి వరండా మెట్లమీద కూర్చున్నాను.

లోకం మీద రాత్రి వలను విరిసినట్లు చీకట్లు దిగుతున్నాయి. కడుపులోని ఆకలి ఎలుకను తరిమెయ్యడానికి ముంత పొగను పెట్టినట్లు అక్కడక్కడా ఇళ్ళ నుంచి పొగపైకి లేస్తోంది. ఊరకుక్కలు ఇంకా భోజనం టైమ్ కానట్లు అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నాయి.

చీర కాస్తంత వదులైనట్లు అనిపించడంతో సరిగా కట్టుకుందామని ఇంట్లోకి వెళ్ళాను. హాల్లో తలుపు కవతలున్న రూమ్ లోకి దూరి చీర విప్పాను.

తిరిగి కట్టుకోవడానికి కొంగును లంగాలోపలికి దోపి కుచ్చిళ్ళు పోసుకుంటున్నాను.

ఏదో అలికిడైతే చివుక్కున తల పైకెత్తాను.

హాల్లో దినకర్.

సిగ్గుతో ఒళ్ళంతా కుంచించుకు పోయింది. అ కంగారులో చీరనంతా ఎదపైకి వేసుకున్నాను. సిల్కుచీర నిలబడలేదు. మళ్ళీ కిందకు జారింది.

దినకర్ అలానే గుడ్లప్పగించి చూస్తున్నాడు.

యుద్ధం ప్రారంభానికి ముందు మ్రోగించే నగరాల్లా వుండే నా పాలిండ్లు అతని కనురెప్పల మధ్య అద్దం పడుతున్నట్లు కళ్ళు ఆర్పడం మానేశాడు.

ఠక్కున గదిమూలకు పరుగెత్తి చీర కట్టుకున్నాను. అతనికి ఎదురు పడాలంటే ఏదోగా వుంది. కానీ నేను తప్ప ఎవరూ ఇంట్లో లేకపోవడం వల్ల తప్పింది కాదు.

ఇబ్బందిగా నవ్వుతూ హాల్లోకి వచ్చాను.

“మా అమ్మ చనిపోయింది నిన్ననే కర్మకాండ తీరింది. అందుకే వచ్చాను” అన్నాడు.

చాలా అందంగా వున్నాడతను. వయసు ముఫ్ఫై పైమాటే. మీసాలు లేకపోవడం వల్ల ఏ గంధర్వుడో భూమిమీదికి దిగినట్లున్నాడు. ‘చక్కెర’ అన్నాడు.

అప్పుడు గుర్తొచ్చింది నాకు. తల్లిదండ్రులు చనిపోయినప్పుడు, చనిపోయిన రోజునుంచి కొరివి పెట్టిన పెద్ద కొడుకు ఊర్లో ఎవరింటికి రాకూడదు. కర్మకాండ తీరిన మరుసటిరోజు అందరి ఇళ్ళకూ వచ్చి, ఏదో తీపి తినిపోతాడు. అదీ ఆచారం. అందుకే అతనొచ్చాడు. లోపలికెళ్ళి చక్కెర డబ్బాతో వచ్చాను.

అతను చేయి చాచాడు. రెండు స్పూన్లు పోశాడు.

“మిమ్మల్ని ఇదే మొదటిసారి చూడడం” అంటూ నోట్లో చక్కెర పోసుకున్నాడు.

అంతకుముందు అలా జరక్కుండా వుంటే బాగానే మాట్లాడేదాన్ని ఇప్పుడు ఏదో అడ్డం పడుతోంది. అందుకే చిన్నగా నవ్వి లోపలికి వెళ్ళిపోయాను.

చక్కెర డబ్బా పెట్టి తిరిగి వచ్చేటప్పటికి అతను వెళ్ళిపోయాడు. రెండో రోజు యధాప్రకారం నేనూ, మధుమతీ కలిసి బావికి నీళ్ళకెళ్ళాం.

ఆ బావి దినకర్ ఇంటికి ఎదురుగ్గా వుంది.

ఎప్పుడూ లేంది ఆ సాయంకాలం దినకర్ వరండాలో తచ్చాడుతూ కనిపించాడు.

నాకోసమే పొలం నుంచి త్వరగా వచ్చేడేమోనన్న సందేహం మొదలైంది. ఇలాంటి సందేహాలు రావడం వీటిల్లో మొదటి మెట్టు అనుకుంటాను.

రెండోరోజు ఉదయం నీళ్ళకు వెళ్ళినప్పుడు కూడా వున్నాడు. నా సందేహం నిజమేననిపించింది.

ఇక అప్పటినుంచి బావి దగ్గరికి వెళ్ళడం దినకర్ వున్నాడో లేడోనని నా కళ్ళు అతని వరండాలో పెంపుడు పావురాయిల్లా వాలేవి. బెదురు బెదురుగా చూసేవి. పావురాళ్ళు కూడా అంతే. ఎవరైనా వస్తారేమోనని అదేపనిగా కంగారు పడుతుంటాయి.

నేను చూడగానే దినకర్ ఏదో ఒకటి చేయడం ప్రారంభించాడు. చేయెత్తడమో, టాటా కొట్టినట్లు చేయి అలా వూపుతూ తలమీద పెట్టుకోవడమో, నమస్కారం పెట్టినట్లు రెండు చేతులూ జోడించడమో చేస్తున్నాడు. నావైపు నుంచి సిగ్నల్స్ పోవడంలేదు.

అంతవరకు పెద్దమనిషిగా వున్నవాడు చిన్నపిల్లాడైపోయాడు. ఇంతకు ముందెప్పుడూ ఇలాంటి వేషాలు వేయలేదని తెలిసింది ఎవరైనా ఎదురుపడ్డా తలవంచుకుని వెళ్ళిపోయేరకం. మరి ఆరోజు నన్నలా చూడడంతో మనసు చలించిందా?

అంతలో ఊర్లో కొంతమంది మైరావణ నాటకాన్ని నేర్చుకోవడం మొదలుపెట్టారు.

మరిన్ని 2018 కొత్త కథలు

గెలుపుకోసం

చదరంగం

ఓ అందమైన లలిత మాలతిల కథ

జన్మనిచ్చిన తల్లి కోసం ప్రయాణం

సునీత- నా కలల రాణి 

నా ముగ్గురు పెళ్లాలు  

ఒక కుటుంబం

ఒక్కసారి అలుసిస్తే!?  

మంత్రాలు – చింతకాయలు

రెచ్చిపోయిన అమ్మాయిలు

అమ్మ-నీ పొదుగు   

కలసి వచ్చిన అదృష్టం

ఫ్యామిలీ కథ చిత్రం 

శృంగార మధనం: సంజయ్

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *