నీ మీద మనసాయరా 1

telugu sex stories boothu kathalu సంకెళ్ళు జీవితాన్ని చుట్టేసిన ముళ్ళు-రూసో ఒక్కడే వీటిని తెంచగలడు – సోషల్ కాంటాక్ట్ వల్లే ఈ పరువు మర్యాదలు, వంశప్రతిష్టలు, నైతికానైతిక మీమాంసలు-వీటన్నిటినీ బద్దలు కొట్టగలగాలి.

అనుభూతి ఒక్కటే ముఖ్యం – జాన్ లాక్ చెప్పింది అదే గదా- గోనె సంచిలో కుట్టేసినట్లు ఊపిరాడదు- కవాటాలేవీ తెరుచుకోవు-ప్రతీ క్షణం ఏమీ తోచకపోవడం మెదడులో కాంక్రీట్ ని పోస్తుంది.

అందుకే గుండె వికసించక ముందే వాడిపోతుంది- ఎంత నెత్తురు పోసినా అది విచ్చుకోవడం లేదు- జీవితం అర్ధరహితం- ప్రపంచం అంతకంటే నిరర్ధకం-మనిషి ఎప్పుడూ ఏకాకి – ఎవరూ తోడుండరు-

ఇదంతా  స్వయంకృతాపరాధం- అసలు నాకేం కావాలి? అది తెలిసిపోతే జీవితానికి అర్ధం తెలిసిపోవును. చివరికి మిగిలేది అదే.

బుచ్చిబాబులాగా మనమూ కొన్ని ఊహిస్తే బావుంటుంది. మనకవులు, రచయితలూ స్వర్గానికి వెళ్ళగానే మొదట ఏం మాట్లాడారో ఆలోచిద్దాం.

కందుకూరి వీరేశలింగం “ఒక్క వితంతువూ కనపడడం లేదే” – గురజాడ “యాంటీనాచ్ ఉద్యమం ఇక్కడా తప్పేటట్లు లేదు” – చలం “శచీదేవి. ద్వారపాలకుడు ఎటెళ్ళారు?” – విశ్వనాథ “మంచి లేఖకుడు కావాలి”-

కృష్ణశాస్త్రి ‘ఇక్కడా ఏడుపొస్తోంది’ శ్రీశ్రీ ‘రంభా! ఇటు “రమ్ము”- బుచ్చిబాబు ‘అమృతం’- అమృతంలా ఒక్కరోజైనా బతికితే చాలు- అంత ధైర్యం వుందా తనకు? ఈ మనుషుల నుంచి ఎలా తప్పించుకోవడం- ఈ సంఘం మాంసాహారం తినే పువ్వు- ఫ్రాన్స్ గోడలమీద ఓల్టేర్ విశ్వరూపం-

ఇతరుల హక్కుల కోసం అంతగా ప్రాణాలు ఇచ్చేవాళ్ళు వుంటే ఎంత బావుండు- దురదృష్టం కొద్దీ దేవుడు లేడు వుండేదంతా నిరాశే- షోపెన్ హావర్ తో కలిసి విషం తాగాలి- సోక్రటీస్ వల్ల ఆ విషానికి పేరొచ్చింది- హెమ్ లాక్ ఈ లాక్ లన్నిటినీ పగులకొట్టాలి – తాళాలు అవసరంలేని ప్రపంచం ఎప్పుడొస్తుంది?-

రణరంగం లేనిచోటు భూతలమంతా వెదికినా దొరకదు- యుద్ధం- యుద్ధం-

తాము నమ్మిన వాటికోసం- తమకు ఇష్టమైన వాటికోసం- స్వేచ్చా దేవత నాలుక పొడుగు- అది నెత్తుటి నైవేద్యాలానే కోరుకుంటుంది. నిస్తేజంతో చావడం కన్నా యుద్ధం చేసైనా బతకాలి- ఇప్పుడు యుద్దాల్ని టీవీల్లో చూసేస్తున్నాం-

ప్రముఖుల్ని ఇప్పటి టీ.వీ. అడ్వర్ టైజ్ మెంట్ మోడల్స్ గా తీసుకుంటే….? బుద్దుడు టేకుచెట్ల ప్లాంటేషన్- గాంధీ కెప్టెన్ కుక్ సాల్ట్ – మార్క్స్ చిన్న మొత్తాల పొదుపు సంస్థ- అల్లసాని పెద్దన పాన్ పరాగ్ – కృష్ణదేవరాయలు కోకోకేర్ కొబ్బరినూఇనే- వరూధిని కామసూత్ర కండోమ్స్- బుచ్చమ్మ మిరుమిట్లు గొలుపు తెలుపు రిన్- అవునూ వసంతసేన, మధురవాని కలిసి కాఫీ హోటల్ పెడితే ఎలా వుంటుంది? వాళ్ళిద్దరూ ప్రేమించగలిగేంతగా ప్రేమించగలగాలి- నిన్ను నువ్వు వ్యక్తం చేసుకోవడానికి- నీ ఐడెంటిటీని నీకు నువ్వే ప్రూవ్ చేసుకోవడానికి- ప్రేమించాలి- గుండె పగిలిపోయేటంత తీవ్రంగా ప్రేమించగల గాలి- ప్రేమ….. ప్రేమ…. ప్రేమ.

సూర్యచంద్రప్రభాదేవి ఉలిక్కిపడి లేచింది. అటూ ఇటూ చూసింది.

సూర్యోదయం కావడంతో గది మేల్కొని ఆవులిస్తున్నట్లు కిటికీ తెరలు ఎర్రగా కదులుతున్నాయి. స్నానంచేసి ఒళ్ళు తుడుచుకోకుండా పరిగెత్తేసిన చిన్నపిల్లలా గాలి చల్లగా దూరుతోంది. పెరట్లోని చెట్లు కిటికీ ఫ్రేమును పట్టుకుని వేలాడుతున్నట్లు కనిపిస్తున్నాయి.

కలంతా అల్లిబిల్లిగా కదలాడి చివరికొచ్చేసరికి ఆగిపోయింది. ఏదో భయం ‘ప్రేమ’ అన్న పదాన్ని పెదవులు తెలియకుండానే కదిపాయి. ఆ పధం మెల్లగా వేయికాళ్ళ పురుగులా ఒళ్ళంతా పాకింది.

చమట శరీరంమీద తేలి తనను తాను ఆరబెట్టుకుంటున్నట్లు చెమ్మ. గుండెను బోర్లించేయడంతో రక్తప్రసరణ ఆగిపోయినట్లు నిస్సత్తువ. నరాలన్నీ వంకీలు తిరిగిపోయినట్లు శరీరం ముడుచుపోతున్న ఫీలింగ్.

ఆమె పక్కకి ఒత్తిగిలి కాలింగ్ బెల్ నొక్కింది. మరుక్షణంలో తను పట్టేంతవరకే తలుపు కొద్దిగా తెరచి పనిమనిషి సరస్వతి లోపలికొచ్చింది.

“స్ట్రాంగ్ కాఫీ”

మరో ఐదు నిముషాలకి కాఫీ వచ్చింది.

సూర్యచంద్రప్రభ ఒక్కో సిప్ చేస్తోంది. కాఫీ రుచి నాలుక మీద నుంచి జారి మెదడులో ఇంకుతోంది.

సౌందర్యానికి మేలిమి బంగారుపూత పూస్తున్నట్లు సూర్యకిరణాలు ఆమె మీదపడి చిట్లుతున్నాయి.

నిజంగానే ఆమె అంత అందంగా వుంటుంది. అల్లసాని పెద్దన ‘శతపత్రే క్షణ…’ అని ఆమె కళ్ళను చూసే రాసుంటాడు. ‘నానాసూనవితాన’ అని భట్టుమూర్తి ముక్కుమీద పద్యం రాయడానికి ఆమెకున్న ముక్కులాంటిదాన్ని చూసే స్ఫూర్తి పొందుంటాడు.

‘కుచభార, కటిభార’, అని శ్రీనాధుడు ఆమె వక్షస్థలాన్ని, జఘనాన్ని చూసే పద్యం అల్లివుంటాడు. ‘నడుమే పసలేదు గానీ నారీమణికి’ అని చేమకూర ఆమె నడుములాంటి నడుమును దృష్టిలో ఉంచుకునే చమత్కరించి వుంటాడు.

అంత అందంలో సెక్సీతనం లీలగా కలిసిపోవడంతో ఆమెను చూడగానే గుండెల్లో ఐసుముక్కల్ని జారవిడిచినట్లు ఒళ్ళంతా చిన్న జర్క్ ఇస్తుంది. ఇరవై ఎనిమిదేళ్ళ వయసులో ఆమె గంధర్వకన్యలా రాణీలా వుంటుంది. దేవకన్య స్నేహితురాల్లా వుంటుంది. ప్రబంధ నాయికల సహచారిణిలా వుంటుంది.

డబ్బు, హోదా ఎక్కువగా వుండే కుటుంబాలలో పుడితే ఎన్ని సహజమైన ఫీలింగ్స్ కి దూరం అవుతామో అన్నదానికి ఆమె మంచి ఉదాహరణ. ఆకలి అన్నదాన్ని ఆమె తన పదిహేనవ ఏట రుచి చూసిందని తెలుసుకున్నప్పుడు ఆశ్చర్యంగానే వుంటుంది మరి.

సిటీకి దగ్గర్లోని ఓ పల్లెటూరు ఆమెది. ఆమె తండ్రివల్లే ఆ ఊరు జిల్లాలో ప్రసిద్ది.

ఆ ఊరు పేరు వినగానే ఎవరికైనా భూపతిరాజా గుర్తొస్తాడు. ఆయన పెద్ద భూస్వామి. ఆ ఊర్లోని ముప్పాతిక భూములు ఆయనవే. ఆయనంటే ఎవరికైనా భయమే. తనకు వ్యతిరేకంగా ఏం జరిగినా ఆయన చండశాసనుడే అవుతాడు.

ఆ గ్రామంలో కూలీ జనం దగ్గర్నుంచి కాస్తంత మోతుబరి రైతుల వరకు ఎవరూ ఆయన ఎదురుగ్గా కూర్చోరు. బయటవాళ్ళయితే ఆయన కూర్చున్నాక అతివినయంగా కుర్చీలో ఒదిగి కూర్చుంటారు. కలెక్టర్ ఎప్పుడైనా ఎదురుపడితే ముందే తన చేతులు జోడించి నమస్కరిస్తాడు. ఎమ్మెల్యే అయితే ఒకడుగు ముందుకేసి సాదరంగా ఆహ్వానిస్తాడు. నిజమే మరి ఆయన్ని వ్యతిరేకించి మనగలగడం మహాకష్టం.

ఆయన ఇంటిముందు తిన్నెమీద కూర్చుని వుంటే అటు వీధిలో నడిచెవారెవరూ చెప్పులు వేసుకోరు. చెప్పుల్ని చేతుల్లోకి తీసుకుని, ఆ ఇల్లు దాటాక తిరిగి వేసుకుంటారు. ఎడ్లబండి తోలేవాడు కూడా దిగి, ఆ వీధి దాటాక తిరిగి కూర్చుంటాడు.

ఓసారి నాగులు అనేవాడు ఏదో ఏమరపాటుతో బండి దిగకుండా తోలుకెళ్ళాడు. అంతే రాగాగారు కన్నెర్రజేశారు. బండి మలుపు తిరగక ముందే ఆయన మనుషులెల్లి నాగుల్ని లాక్కొచ్చారు. చెట్టుకి కట్టేశారు. కాళ్ళమీదే ఇష్టం వచ్చినట్లు కొట్టారు. రాజాగారి ముందు కూర్చున్నవాడు ఇక శాశ్వతంగా నిలబడలేక పోయాడు- అవిటివాడై పోయాడు.

అలాంటి భూపతిరాజాకి సూర్యచంద్రప్రభ ఒక్కతే కూతురు. ఆమెకి ఎప్పుడు ఏం కావాలో అన్నీ అమరిపోయేవి. టైముకి ముందే అన్నీ ముందుండడం వల్ల ఆకలి ఎలా వుంటుందో ఎప్పుడూ తెలియకుండానే పోయింది. టెన్త్ క్లాస్ పాసయినప్పుడు దేవుడికి ఉపవాసముంటానని అమ్మకి చెప్పి రాత్రి భోజనం చేయకుండా పడుకుంది.

నొప్పి, బాధా, మంతా కాకుండా అదో రకంగా భరించనలివి కాకుండా వున్న ఆకలి అన్న ఫీలింగ్ ని చాలాసేపు ఎంజాయ్ చేస్తూ గడిపింది. ఇక తనవల్ల కాదని అనిపించినప్పుడు తల్లికి తెలియకుండా వెళ్ళి ఫ్రిజ్ లోని ఫ్రూట్ సలాడ్ ని లాగించింది.

పదవతరగతి పాసయ్యాక ఇంటర్ సిటీలో చేరింది. రోజూ కార్లో ఊరునుంచి సిటీకి వెళ్ళి సాయంకాలానికి తిరిగివచ్చేది. ఆమె తండ్రికున్న హోదావల్ల ఆమెతో ఎవరూ కలిసేవాళ్ళు కాదు.

కాలేజీలో ఎదురుపడ్డప్పుడు పలకరింపుగా నవ్వేవాళ్ళు తప్ప మనసు విప్పి మాట్లాడేవాళ్ళు కాదు. ఏదో తెలియని పొర అడ్డుగా నిలబడిపోయేది.

ఊర్లోని మిగతా అమ్మాయిలు, అబ్బాయిలంతా కాలేజీకి బస్సులో వచ్చేవాళ్ళు.

బస్టాప్ లో జోక్ లు, నవ్వులు, పంతాలు, పట్టింపులతో సరదాగా గడిపేవాళ్ళు.

ఏ రోజు ఏం జరిగిందో అంతా తెలిసేది సూర్యాదేవికి. తనకి ఎంచక్కా బస్సులో పోవాలని వుండేది. కాని తండ్రి ఎదురుపడి మాట్లాడే ధైర్యం లేదు.

ఓరోజు కాస్తంత ఆలస్యంగా ఇంటినుండి బయల్దేరింది. మెటల్ రోడ్డుదాటి కారు మెయిన్ రోడ్డులోకి మలుపు తిరిగింది. బస్టాండ్ లో ఒంటరిగా నైమిష వుండటంతో కారు ఆపింది.

నైమిష కారు దగ్గరికి వచ్చింది.

“ఏమిటిలా ఒంటరిగా- కాలేజీకేనా?”

“ఆఁ బయల్దేరేటప్పటికి లేటయింది. నిన్న కొద్దిగా జ్వరం ఈ రోజుకి సెట్ రైట్ అయింది. వచ్చేటప్పటికి బస్సులన్నీ వెళ్ళిపోయినట్లున్నాయి.”

“అయితే రా! కార్లో వెళదాం”

నైమిష ఎక్కగానే కారు కదిలింది.

“జ్వరం అయితే సెలవు పెట్టాల్సింది”

“ఈరోజుకి బాగా తగ్గినట్టే, రాత్రి మంత్రం, తంత్రం అన్నీ వేశాం” చెప్పింది.

“మంత్రం తంత్రమూనా?’ సూర్యచంద్రాదేవి ఆశ్చర్యపోతూ అడిగింది.

“నాకు జ్వరం అని తెలియగానే సురేష్ అంజేరమ్మ తిప్పకువెళ్ళి, అమ్మవారి విభూది తెచ్చాడు, అర్ధరాత్రి గుట్టల్లో మిట్టల్లో నడిచివెళ్ళి తెచ్చి, ఓ పిల్లాడితో పంపాడు. ఆ విభూదికి కాదుగానీ అతని అభిమానానికి జ్వరం పోయిందనుకో” అన్నది నైమిష.

“సురేష్ ఎవరు?” అడిగింది.

“ఇల్లుదాటి బయటికి రానిదానివి కాబట్టి మన ఊరివాళ్ళు కూడా నీకు తెలియదు. సురేష్- అదే శాంతారావు టీచర్ కొడుకు- మా ఎదురిల్లే”

సురేష్ కీ, నీకూ వున్న సంబంధం ఏమిటని అడగలేదు సూర్యచంద్ర ప్రభాదేవి. అర్ధమైంది. ఇక ఆ టాపిక్ ని అడగడం ఇష్టం లేకపోయింది.

అందుకే నైమిష దగ్గరున్న నోట్ బుక్ ను తీసుకుని చూడడం మొదలు పెట్టింది.

ఆ నోట్ బుక్కంతా రౌండ్స్ వున్నాయి. ప్రతి పేజీలోనూ పెన్సిల్ తో గీసిన వృత్తాల్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయింది.

“నైమిషా! ఏమిటీ వృత్తాలు?” అడిగింది సూర్యాదేవి.

ఓ నిముషంపాటు జవాబు చెప్పడానికి ఇబ్బంది పడుతున్నట్లు మౌనంగా వుండిపోయింది ఆమె. ఏమిటన్నట్లు సూర్యాదేవి కళ్ళల్లోకి చూస్తూ వుండడంతో ఇక తప్పదన్నట్లు చెప్పింది.

“అవి నా గాజుతో సురేష్ గీశాడు. ఈ వృత్తంలో ఇరవైనాలుగు గంటలను గుర్తించాలి. అంటే ఇరవై నాలుగు గంటలున్న గడియారం అన్నమాట. అతను ఏ సమయంలో నాకు గుర్తొస్తే అక్కడ ఓ డాట్ పెట్టాలి. రోజుకో వృత్తంలో ఇలా గుర్తిస్తే ఎన్నిసార్లు అతన్ని తలుచుకున్నానో తెలిసిపోతుందన్న మాట ఏదో సరదాకి….”

సూర్యాదేవికి జీవితంలో మొదటిసారి దిగులేసింది. తను ఏదో మిస్ అయిపోతున్నానన్న భావన గుండెల్లోని శూన్యాన్ని భర్తీ చేయడంతో బరువెక్కింది.

ఇదంతా ఏమీ గమనించకుండానే నైమిష చెబుతోంది “ఏమిటో సురేష్ పిచ్చి ప్రేమ. రాత్రి నేనొక్కదాన్నే గుడిసెలో పడుకున్నాను. అమ్మానాన్న అడ్డాపింట్లో పడుకున్నారు. రాత్రి పదిగంటలప్పుడు అందరూ నిద్రపోయాక నా దగ్గరికి వచ్చాడు.

ఆంజనేయదండకం చదివి వినిపిస్తే జ్వరం పోతుందని ఎవరో చెప్పారట. దాంతో దండకం పట్టుకొచ్చాడు. నేను పడుకున్న మంచం దగ్గరికి స్టూల్ లాక్కొని ఆ గుడ్డి దీపపు వెలుగులో కూడి కూడి చదవడం ప్రారంభించాడు. అతని ప్రేమకు ఏడుపొచ్చిందనుకో, వెక్కి వెక్కి ఏడ్వడం ప్రారంభించాను. ఏమిచ్చి అతన్ని సంతోషపెడదామనే నా ధ్యాసంతా. మూడుసార్లు చదివి ముగించాడు.

రెండు చేతులూ పట్టుకుని ఎదకు ఆనించుకున్నాను. నిశ్చల సమాధి అంటారే అలా వుండిపోయాను. ఎక్కడ అతను చేయి తీసేస్తే ఒంటరి దాన్నయిపోతానేమోనన్న భయంతో కాబోలు అదిమి పట్టుకున్నాను ఒక విధమైన నిశ్చింత అలానే నిద్రపోయాను. ఒకవేళప్పుడు మెలకువ వచ్చింది. లేచి చూస్తే సురేష్ అలానే వున్నాడు. చప్పున చేయి వదిలేశాను. ఎంత రాత్రయిందో తెలియదు.

మరిన్ని 2018 కొత్త కథలు

గెలుపుకోసం

చదరంగం

ఓ అందమైన లలిత మాలతిల కథ

జన్మనిచ్చిన తల్లి కోసం ప్రయాణం

సునీత- నా కలల రాణి 

నా ముగ్గురు పెళ్లాలు  

ఒక కుటుంబం

ఒక్కసారి అలుసిస్తే!?  

మంత్రాలు – చింతకాయలు

రెచ్చిపోయిన అమ్మాయిలు

అమ్మ-నీ పొదుగు   

కలసి వచ్చిన అదృష్టం

ఫ్యామిలీ కథ చిత్రం 

శృంగార మధనం: సంజయ్

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *